شناسه : 14225125


جلسه ی جزء خوانی شب بیست و پنجم ماه مبارک رمضان طبق برنامه انجمن، در منزل جناب آقای یدالله نوروزی برگذار شد . و پس از قرائت قرآن توسط برادران حاضر در جلسه، از نصایح میهمان انجمن ، برادر سلمان حاجی اسماعیلی بهره مند شدیم. گزیده بیانات ایشان در ذیل جهت استفاده علاقه مندان نوشته شده است.

وبلاگ انجمن رهپویان وصال ترک آباد نوشت :

در جلسه شب بیست و پنجم به  بررسی آیات 26 و 27ام سوره بنی اسرائیل پرداخته شد:

و حق خويشاوند را به او بده و مستمند و در راه‏مانده را [دستگيرى كن] و ولخرجى و اسراف مكن (۲۶)

 

وَآتِ ذَا الْقُرْبَى حَقَّهُ وَالْمِسْكِينَ وَابْنَ السَّبِيلِ وَلاَ تُبَذِّرْ تَبْذِيرًا ﴿۲۶﴾

چرا كه اسرافكاران برادران شيطانهايند و شيطان همواره نسبت به پروردگارش ناسپاس بوده است (۲۷)

 

إِنَّ الْمُبَذِّرِينَ كَانُواْ إِخْوَانَ الشَّيَاطِينِ وَكَانَ الشَّيْطَانُ لِرَبِّهِ كَفُورًا ﴿۲۷﴾

در آیه اول خطاب خداوند به پیامبر است که حق خویشاوندان خود را بده. از اینجا ما در میابیم که در اموال ما خویشاوندان ما هم حقی دارند.

کلمه «ذَا الْقُرْبَى» در آیه 26 طبق کفته بعضی از مفسرین به معنای پدر،مادر،خواهر و برادر می باشد. و طی گفته برخی دیگر از مفسرین فقط پدر و مادر مصداق «ذَا الْقُرْبَى» هستند.

و کلمه «وَالْمِسْكِينَ» به معنای کسی است که از فقر خانه نشین شده است.

 در بیان معنای کلمه «وَابْنَ السَّبِيلِ» باید بگوییم که فردی است که مثلا در شهری مسافر است و در آن شهر دچار مشکل مالی می شود . درست است که آن شخص در وطن خودش فرد توانمندی است . اما هم اکنون که در دیار دیگری دچار مشکل شده و به اصطلاح در راه مانده است وظیفه ماست که به او کمک کنیم.

نکته دیگر اینکه گاهی «وَابْنَ السَّبِيلِ» معنوی است.مثلا کسی که همه داراییش را در راه خیر گذاشته ولی دیگر  قدرت ادامه دادن آن راه را ندارد. در اینجا باز هم وظیفه مومنین است که او را یاری کنند.

 در ادامه اشاره شد به داستان حضرت موسی و خضر که در متن داستان، حضرت موسی و خضر سوار برکشتی شده و حضرت خضر شروع به سوراخ کردن کشتی میکند . که در آیه ذیل آمده است:

 اما كشتى از آن بينوايانى بود كه در دريا كار مى‏كردند خواستم آن را معيوب كنم [چرا كه] پيشاپيش آنان پادشاهى بود كه هر كشتى [درستى] را به زور مى‏گرفت (۷۹)  

أَمَّا السَّفِينَةُ فَكَانَتْ لِمَسَاكِينَ يَعْمَلُونَ فِي الْبَحْرِ فَأَرَدتُّ أَنْ أَعِيبَهَا وَكَانَ وَرَاءهُم مَّلِكٌ يَأْخُذُ كُلَّ سَفِينَةٍ غَصْبًا ﴿۷۹﴾

از خواندن معنای آیه فوق می بینیم که خداوند بیان می کند کشتی متعلق به بینوایانی بوده است! متعجبانه از خودمان میپرسیم چه بینوایانی که صاحب کشتی بودند؟!!؟  پس، از بیان خداوند در می یابیم که می تواند شخصی صاحب مالی باشد اما در عین حال نیازمند به کمک هم باشد. 

در ادامه به معنی کلمه «الْمُبَذِّرِينَ» و تفاوت آن با «الْمُسَرِفينَ» اشاره شد: 

مبذر که از ریشه بذر می باشد به معنی کسی است که مال و پول خود را بیهوده پراکنده (خرج) می کند. تفاوت بین ابذار و اسراف نیز در این است که ابذار به استفاده چیزی در موضع خود ولی بیش از اندازه ی لازم می باشد، ولی اسراف به استفاده از چیزی در غیر موضع خود، هرچند کم می باشد.   حتما شما هم تا به حال با چنین موقعیتی روبرو شده اید که مثلا فردی میخواهد برای اینکه غذای کهنه شده ای دور ریخته نشود و یا به ظن خودش اسراف نشود تصمیم به خوردن آن غذا دارد. اما اسلام دور ریختن آن غدای بی کیفیت را نه تنها اسراف ندانسته بلکه استفاده آن غذا را اسراف می داند.

به امید آن که ما در زمره ی مبذرین و مسرفین نباشیم.