شناسه : 2129412


نوشته ذیل تنلنگریست به خود تا با بازنگری در روابط دوستانه و در راستای قواعد پذیرفته شده و عرف جامعه بدانیم دوست واقعی ما کیست و اصولأ ما با چه کسانی دوست هستیم و آیا به دوستی خود پایبندیم یا خیر . بعضی از ما ها عادت داریم مدام از بی وفایی دنیا، بدی زمونه و نارفیقی رفیقان بنالیم درحالی که از کردار خود بی خبریم. سئوال من اینه اصولأ مگه میشه دوره وزمونه بد باشه؟ کسانی که در این دوره و زمونه حال حاضر وجود دارند مگر خود ما نیستیم؟ پس چرا کم توجهی و قصور خود را به پای زمونه می گذاریم؟

وبلاگ روستای قطرم نوشت :

یا هستند افرادی که از نارفیقی رفیقان سخن سرایی می کنند ولی به خودشون نمره بیست می دهند.  این شده یک عادت. هیچ کدوم از خودمون نمی پرسیم پس خود ما به عنوان یک دوست چه کار مثبتی برای طرف مقابلمون انجام داده ایم؟ آیا فقط رفیق سفره رنگینش بودیم یا نه؟ آیا تونستیم مواقع ضروری در کنارش باشیم؟ شاید دوستمون به کمک ما (نه فقط صرفا مالی) نیاز داشته و ما مضایقه کرده باشیم و اون وقته که دوست واقعی مشخص می شه .

از قدیم گفتن یه سوزن به خودت بزن یه جوال دوز به دیگران اگر همه ما به این یقین و باور برسیم که نباید انتظارات غیر معقول و خیلی عجیب از طرف مقابلمون داشته باشیم همه چیز حله ولی در واقع چنین نیست ما فقط از طرف مقابل خوبی و صداقت می طلبیم در صورتی که شاید خومون به این اصول پایبند نباشیم و چه نیکوست صداقت در دوستی ها و رفاقت ها. بله دوستان اولین سوالی که ما باید از خومون بپرسیم اینکه من به عنوان یه دوست چه کار مثبتی برای دوستم انجام داده ام که الان از اون توقع دارم؟ آیا من رفیق واقعی برایش بوده ام یا فقط منتظر فداکاری و صداقت از طرف مقابلم بوده ام؟

و یادمون باشه طبق وصایای معصومین(ع) هیچ گاه در عصبانیت تصمیم نگیریم مخصوصأ در قطع روابط دوستانه. از پیش داوری و قضاوت بی اساس و شتاب زده خودداری کنیم که این بدترین حالت جدایی هاست.

بد نیست یه نیم نگاهی به روابط الان خودمون و رفقایی که در گذشته داشته ایم و از دست داده ایم بیندازیم و ببینیم مقصر واقعی در جدایی ها چه کسی بوده و سعی در ترمیم دوستی ها و آشتی مجدد بنماییم و این از صفات پسندیده یک مسلمان واقعیست.

﴿تاتوانی دلی بدست آور دلشکستن هنر نمیباشد﴾


ماشالله شمس الدینی